Sophie Fleur Verbiesen – De geur van trutjes

Het was de geur. De geur die me deed terugverlangen naar die zomeravonden in het zuiden van Frankrijk. Daar in de Cevennes, met die minidorpjes die tegen de uitlopers van de Pyrenee├źn geplakt waren, de hangbrug die toen nog wit was en waar de wijnvelden fier stonden te stralen in de avondzon.

Ik was nog maar een jaar of acht en ik wist niet beter dat een vakantie bestond uit een caravan tussen een hoop stenen, een oud bruin toiletgebouw en rotsen waar je op klom om de rivier in te springen.

Mijn ouders namen me mee. Trutjes halen, zeiden ze. Eenmaal op onze camping bleken het vissen te zijn, die in de folie op het rooster tussen de stenen werden gelegd. En het was de geur die ik altijd bleef onthouden. Pas nu weet ik dat het forellen zijn. En terwijl ik de citroen voorzichtig uitknijp en mijn eerste hapje neem, ben ik weer daar. Zit ik in kleermakerszit op de grootste steen en geniet ik van de herinnering die smelt in mijn mond.

 

Sophier Fleur Verbiesen: website